Τον πρώτο καιρό, ο όρος «γυναικοκτονία» φαινόταν ξένος και ανορθόδοξος. Πώς γίνεται να διαχωρίζονται τα φονικά σε φύλα; Άλλο είναι να δολοφονείται άνδρας και άλλο γυναίκα; Κι όμως, ο όρος προσδιορίζει τον λόγο για τον οποίο διαπράχθηκε ένα φονικό. Σε αυτήν την περίπτωση, το φύλο δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο, αλλά το κίνητρο του κακού. Το φονικό διαπράχθηκε σε βάρος μίας γυναίκας, ακριβώς επειδή αυτή ήταν γυναίκα!
Η κοινωνική αντίληψη γύρω από τη γυναικοκτονία, όπως αυτή καθορίζεται από τις πατριαρχικές αντιλήψεις, υποδηλώνει ότι η γυναίκα είναι «κτήμα» του άνδρα. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, οι γυναικοκτονίες δεν θορυβούν, ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες το κίνητρο του μισογυνισμού κρύβεται πίσω από ψυχοπαθογένεια. Στην Ελλάδα, ο όρος «γυναικοκτονία» έκανε την εμφάνισή του το 2018 με την περίπτωση της Ελένης Τοπαλούδη, φοιτήτριας που έγινε θύμα μίας αποτρόπαιας δολοφονίας.
Καθώς οι δεκαετίες περνούν, η κοινωνία παραμένει μουδιασμένη μπροστά στην έμφυλη βία. Η έμφυλη βία μεταξύ ζευγαριών είναι υπόθεση που εξελίσσεται στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού, αυστηρά ιδιωτική. Οι γυναικοκτονίες έχουν υπερ-τριπλασιαστεί στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, ενώ την περίοδο της πανδημίας το 2021, 45.000 γυναίκες/κορίτσια δολοφονήθηκαν παγκοσμίως.
Ωστόσο, η ελληνική πολιτεία δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει τη γυναικοκτονία ως αυτοτελές έγκλημα. Η νομική κοινότητα διερευνά αν η γυναικοκτονία θα πρέπει να τυποποιηθεί στον νόμο, προκειμένου να αναγνωριστούν επακριβώς τα εγκλήματα που συνιστούν γυναικοκτονίες. Η αντιμετώπισή της είναι κρίσιμη για την πρόληψη και μείωση της έμφυλης βίας στην ελληνική κοινωνία.
