Η παιδεία του Ισοκράτη προάγει τη ρητορική ως εργαλείο για την πολιτική και κοινωνική συνοχή. Ο Ισοκράτης υποστηρίζει ότι η απόλυτη γνώση, όπως την προτείνει ο Πλάτωνας, δεν είναι εφικτή για τον άνθρωπο λόγω της φύσης του. Το βέλτιστο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να εντοπίζει την κατάλληλη λύση με έξυπνη σκέψη. Με αυτόν τον τρόπο, επισημαίνει τη σημασία της ρητορικής διδασκαλίας στην εκπαίδευση, καθώς οδηγεί όχι μόνο στον ορθό λόγο αλλά και στη σωστή γνώμη και δράση. Σημαντική είναι η διαφορά στην αντίληψη του Ισοκράτη σε σχέση με τον Πλάτωνα, καθώς δεν επιθυμεί να προσαρτήσει τις ανθρώπινες εκδηλώσεις στην μεταφυσική έννοια του αγαθού.
Η παιδευτική του προσέγγιση συνδυάζει σεβασμό προς την παράδοση και μια δόση αγνωστικισμού. Εξετάζει πολιτικά ζητήματα που διακρίνουν τη δημοκρατία της εποχής του και προτείνει μια επιστροφή στις παραδοσιακές μορφές διακυβέρνησης. Η απογοήτευσή του από την αθηναϊκή δημοκρατία τον οδηγεί σε μια συνύπαρξη δημοκρατικών και αριστοκρατικών στοιχείων στην πολιτική.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ο Ισοκράτης αναγνωρίζει τη σημασία της ενότητας των ελληνικών πόλεων, επιδιώκοντας μια πανελλήνια εκστρατεία κατά των Περσών. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, θεωρεί απαραίτητη τη συνεργασία της Αθήνας και της Σπάρτης, επιδιώκοντας μια μορφή δυαρχίας. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, στρέφεται προς την αναζήτηση μιας ισχυρής προσωπικότητας, που θα μπορέσει να ενώσει τους Έλληνες και να τους καθοδηγήσει στην κοινή τους προσπάθεια κατά των Περσών. Αρχικά, εναποθέτει τις ελπίδες του στον Ιάσονα των Φερών, έπειτα στον Διονύσιο Α’ των Συρακουσών και τέλος στον Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας.
in.gr
