Υπάρχουν μέρες που με πιάνει μια νοσταλγία. Θυμάμαι στιγμές που έζησα, ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου κι έμειναν στο παρελθόν, είτε γιατί δεν ευδοκίμησαν οι συνθήκες, είτε γιατί έφυγαν από την ζωή.
Προχθές το βράδυ βγήκα με φίλους σε ένα ζαχαροπλαστείο στη γειτονιά μου. Έχω ένα χούι: όταν τρώω να αφαιρούμαι. Μου αρέσει να παρατηρώ κόσμο. Πολλές φορές ασυναίσθητα. Εκεί που μιλούσα με την παρέα μου, λέγαμε αστεία και γελούσαμε, είδα στο διπλανό τραπέζι έναν κύριο. Γύρω στα 55 τον έκοψα, αρκετά εύσωμος. Βγήκε μόνος του να φάει ένα γλυκό. Να ξεσκάσει. Φαινόταν αρκετά μοναχικός, ειδικά τέτοιες γιορτινές μέρες. Έκατσε ήσυχα, απόλαυσε την πάστα του, άνοιξε κάνα δύο φορές το κινητό του, πλήρωσε κι έφυγε. Εμείς στο διπλανό τραπέζι δεν βάλαμε γλώσσα μέσα μας.
Χθες βγήκα με τα ξαδέρφια μου το βράδυ για φαγητό στην Καλαμαριά. Στο πίσω τραπέζι έκατσε ένας ηλικιωμένος, πάλι μόνος του. Παρήγγειλε, πλήρωσε κι έφυγε. Πήρε κι ένα ποτήρι κρασί, δεν το ήπιε. Το φαγητό σχεδόν δεν το ακούμπησε.
Αυτές οι δύο περιπτώσεις με έβαλαν σε σκέψεις. Πόσο βαριά μπορεί να είναι η μοναξιά μέσα στις γιορτές; Πώς μπορεί να νιώθουν αυτοί οι δύο κύριοι ανάμεσα σε ανθρώπους που απολαμβάνουν τις χαρμόσυνες αυτές στιγμές;
Σε λίγες ώρες αλλάζει ο χρόνος και κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια να την περάσουν με αγαπημένους τους.
Ο κ. Γιώργος, 59 χρονών έχασε μέσα στο 2025 την μητέρα του, την μόνη του συντροφιά, καθώς όπως λέει δεν κατάφερε να παντρευτεί. Ο ίδιος περιγράφει σε λίγες λέξεις τα συναισθήματα που νιώθει αυτές τις μέρες:
«Οι τελευταίες ώρες του 2025… Κόσμος τρέχει αλαφιασμένα να προλάβει τα τελευταία ψώνια για το βραδινό γιορταστικό τραπέζι. Κάποιοι απολαμβάνουν τον καφέ τους κάνοντας σχέδια για τη νέα χρονιά και σχολιάζουν την επικαιρότητα. Όλοι; Όχι βέβαια.
Υπάρχουν κάποιοι που αυτές τις τελευταίες ώρες έχουν για παρέα μόνο τη μοναξιά τους. Έχουν συνομιλητές τις αναμνήσεις τους. Απέναντι τους στο τραπεζάκι, τις φωτογραφίες των ανθρώπων που έφυγαν για το μοναδικό ταξίδι που δεν έχει επιστροφή. Χαμόγελα θλίψης σχηματίζονται στο πρόσωπο τους, ένα δάκρυ κυλά από τα μάτια τους κι αρκετά “ουφ” βαθιά από το στήθος τους.
Είναι επώδυνες αυτές οι γιορτινές μέρες για ανθρώπους που είχαν συνηθίσει με πολύ κόσμο. Είχαν την ευκαιρία να ζήσουν ευτυχισμένες γιορτές με δικούς τους ανθρώπους κι αυτή η μοναξιά πονάει, σκίζει τα σωθικά τους».
Η κυρία Ελένη έχασε τον σύζυγο της Βασίλη το καλοκαίρι που πέρασε. Ήταν παντρεμένοι από το 1965 και φέτος έκλεισαν 60 χρόνια.
«Το σπίτι έχει αδειάσει η κάθε γωνιά που περπατάω μου τον θυμίζει. Νιώθω πάρα πολύ μόνη, ακούω μέχρι και την φωνή του. Μιλάω με την φωτογραφία του. Σκέφτομαι ότι αύριο θα γιόρταζε. Θα σηκωνόμουν, θα του φιλούσα το μέτωπο και θα του ευχόμουν “Χρόνια πολλά αγάπη μου”. Σήμερα είναι η πρώτη παραμονή Πρωτοχρονιάς μετά από 60 χρόνια που δεν με ξύπνησε το ξημέρωμα να μου πει τα κάλαντα. Αυτό κάναμε κάθε χρόνο. Βάζαμε ξυπνητήρι όσο πιο νωρίς μπορούσαμε κι όποιος προλάβαινε να πει πρώτος τα κάλαντα και να πάρει το “χαρτζιλίκι”. Τα παιδιά μας έχουν τις οικογένειες τους, θα περάσουν για μεσημέρι αλλά μετά θα φύγουν και θα μείνω πάλι μόνη».
Υπάρχουν μέρες που με πιάνει μια νοσταλγία. Θυμάμαι στιγμές που έζησα, ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου κι έμειναν στο παρελθόν. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που έχασαν δικούς τους και δεν έχουν άλλους στο παρόν. Όσοι βρίσκονται στα νοσοκομεία, στον δρόμο, στη δουλειά, όσοι ζουν μακριά από τους αγαπημένους τους. Γι΄ αυτό τις ημέρες αυτές έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη: να θυμόμαστε όσους έφυγαν, αλλά κυρίως να προσφέρουμε αγάπη και συντροφιά σε εκείνους που ξέρουμε πως περνούν δύσκολες ώρες. Γιατί τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά δεν είναι μόνο οι πιο ευφρόσυνες και αισιόδοξες μέρες της χρονιάς. Είναι ταυτόχρονα οι πιο δύσκολες και επώδυνες και η μοναξιά πονάει πιο πολύ τις γιορτές. Καλή χρονιά!
