Η παιδεία κατά τον Ισοκράτη αναδεικνύεται ως θεμελιώδης δύναμη στη διαμόρφωση του λόγου και της ηθικής. Στον λόγο του Περί Αντιδόσεως, ο Ισοκράτης προσπαθεί να αντικρούσει τις κατηγορίες όσων τον κατηγορούν ότι διαφθείρει τους νέους, διδάσκοντάς τους να στρεψοδικούν και να χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα για να κερδίζουν δικαστικές διαμάχες. Υποστηρίζει ότι ο δάσκαλος της ρητορικής δεν θα έπρεπε να κατηγορείται για τις κακές χρήσεις που μπορεί να κάνουν οι μαθητές του, επισημαίνοντας ότι οι επιφανείς μαθητές του προσέφεραν σημαντικά στην κοινωνία της Αθήνας.
Ενσαρκώνοντας το ιδεώδες του μορφωμένου και παιδαγωγού, ο Ισοκράτης καθορίζει τον στόχο της δουλειάς του, δηλώνοντας: «Και τον κατήγορον αμύνασθαι και τη φιλοσοφία βοηθήσαι». Αυτό σημαίνει όχι μόνο την υπεράσπισή του από τις κατηγορίες, αλλά και την προώθηση της φιλοσοφίας, την οποία ταυτίζει με την μελέτη των λόγων.
Στο πλαίσιο αυτό, εκφράζει τις φιλοσοφικοπαιδαγωγικές του απόψεις, επισημαίνοντας τη σημασία της ρητορικής παιδείας για την ηθική βελτίωση και την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων. Θεωρεί κρίσιμη την ανάπτυξη της ρητορικής ικανότητας στους νέους, επισημαίνοντας την ανάγκη για ανώτερη παιδεία όσον αφορά το λόγο και τη σκέψη. Αντίθετα, επιτίθεται σε εκείνους που υποτιμούν την παιδευτική αξία της ρητορικής, είτε από άγνοια είτε από μικρόψυχη στάση.
Επιπλέον, στο λόγο του Περί Αντιδόσεως, ο Ισοκράτης παραθέτει εκτενή αποσπάσματα από προηγούμενους λόγους του και απευθύνεται άμεσα στους δικαστές του, γεγονός που μας θυμίζει την Απολογία του Σωκράτη του Πλάτωνα, καθώς ο ίδιος αναφέρεται σε έργο με μορφή απολογίας.
in.gr
