Αναλύουμε την κληρονομιά του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και τις επιπτώσεις των απόψεών του στην ελληνική κοινωνία.
Στις 28 Ιανουαρίου 2008, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος, μία επιδραστική και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της εκκλησιαστικής ζωής, εκοιμήθη στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Γεννημένος στην Ξάνθη στις 17 Ιανουαρίου 1939, ο Χριστόδουλος, κατά κόσμον Χρήστος Παρασκευαΐδης, υπηρέτησε ως μητροπολίτης Δημητριάδος από το 1974 έως το 1998 και κατόπιν ανέλαβε το αξίωμα του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Κατά κοινή παραδοχή, ο Χριστόδουλος διακρίθηκε για την ευθύτητα των λόγων του και το θάρρος στην έκφραση των απόψεών του, γεγονός που συχνά προκαλούσε αντιφατικές αντιδράσεις. Ένας από τους επικριτές του ήταν ο Θεόδωρος Λιανός, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, ο οποίος είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο στο Βήμα τον Ιούλιο του 2000, αναφερόμενος στις θέσεις του Αρχιεπισκόπου.
Η ωραιότερη ημέρα της εβδομάδας είναι η Κυριακή, η του Κυρίου. Στο άρθρο του, ο Λιανός εξέφρασε τη θέση ότι «άλλο ο κύριος Χριστόδουλος και το ιερατείο και άλλο η Εκκλησία του Χριστού». Αυτή η δήλωση οδήγησε σε αντιπαραθέσεις, καθώς ο Λιανός τόνισε ότι ο Χριστόδουλος φαίνεται να επιδιώκει κοσμική εξουσία παρά εκκλησιαστική, επηρεάζοντας τη δημόσια ζωή και την ελληνική κοινωνία με τις απόψεις του.
Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Η αναφορά στην περιπέτεια με τα ζητήματα των ταυτοτήτων αναδεικνύει τη δημιουργία εχθρών και τον διχασμό που προκάλεσε ο Χριστόδουλος, γεγονός που αναμφίβολα είχε συνέπειες στην εικόνα της ελληνικής Εκκλησίας. «Μπορεί ένας αρχιεπίσκοπος να αμαυρώσει την εικόνα της Εκκλησίας;» διερωτάται ο Λιανός, υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα της κατάστασης που δημιουργήθηκε γύρω από τον Χριστόδουλο.
