Πολιτική κατευνασμού για Καμμένο

Του Γιάννη Συμεωνίδη

Στο Μαξίμου προσπαθούν να το κρύβουν επιμελώς, αλλά στα άδυτά του η γκρίνια όλο και μεγαλώνει για τον Πάνο Καμμένο.

Αυτό που καταλογίζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον υπουργό Άμυνας και πρόεδρο των ΑΝΕΛ, όταν οι κάμερες κλείνουν και τα μικρόφωνα σβήνουν, είναι πως το τελευταίο χρονικό διάστημα ολοένα κι ανεξαρτητοποιείται από την υπόλοιπη κυβέρνηση.

Μπορεί, εξάλλου, επισήμως, να διαψεύστηκε η καθυστερημένη ενημέρωση του Αλέξη Τσίπρα από το ΥΠΕΘΑ για το τι συνέβη στα Ίμια αυτήν την εβδομάδα, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι αυτή η καθυστέρηση υπήρξε, όπως φάνηκε άλλωστε κι από την επίσημη ενημέρωση, η οποία επίσης με τη σειρά της καθυστέρησε επί αρκετές ώρες για να δοθεί.

Ο έτερος Καμμένος

Σε αυτό το πλαίσιο, κυβερνητικές πηγές δεν θεωρούν καθόλου τυχαίο το ότι ο Πάνος Καμμένος έχει αποφύγει επανειλημμένως να επαναφέρει στην τάξη τον συνεπώνυμο και βουλευτή του Δημήτρη Καμμένο, ο οποίος ουκ ολίγες φορές το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει πάρει σαφείς αποστάσεις από την κυβερνητική πολιτική.

Οι ίδιες πηγές σημειώνουν πως ο υπουργός Άμυνας εκμεταλλεύεται στο έπακρο την αναγκαιότητα του ΣΥΡΙΖΑ να συμμαχεί με τους ΑΝΕΛ προκειμένου να μην χαθεί η δεδηλωμένη, την ίδια ώρα που δεν κρύβει τον εκνευρισμό του για το φλερτ του μεγαλύτερου κυβερνητικού εταίρου με το Κίνημα Αλλαγής.

«Ο Πάνος φοβάται για το πολιτικό του αύριο, γι’ αυτό και καταφεύγει στα τσαλιμάκια», μας λέει χαρακτηριστικά άνθρωπος με γνώση των λεπτών κυβερνητικών ισορροπιών.

Από την άλλη, σε αυτό ακριβώς το άτυπο αντάρτικο Καμμένου αποδίδουν ορισμένοι και τη σκλήρυνση της στάσης της κυβέρνησης στα εθνικά θέματα, προκειμένου δηλαδή να «πάει με τα νερά» του υπουργού Άμυνας.

Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Δημήτρης Τζανακόπουλος όσο κι ο Νίκος Κοτζιάς μίλησαν για απάντηση της Ελλάδας στην περίπτωση νέας πρόκλησης από την Τουρκία, ενώ και για το Μακεδονικό- στο οποίο είναι διακηρυγμένη η αντίθεση Καμμένου σε οποιαδήποτε ονομασία με τη λέξη «Μακεδονία» σε αυτή- φαίνεται να εγκαταλείπεται η άποψη πως θα μπορούσε και να μην αλλάξει το Σύνταγμα της ΠΓΔΜ, αρκεί η τελευταία να υπογράψει διεθνές σύμφωνο με τη χώρα μας με το οποίο θα αποποιείται οποιουδήποτε αλυτρωτισμού.