Έχουν περάσει περισσότερα από 25 χρόνια από την τελευταία φορά που η ηπειρωτική Ευρώπη παρακολούθησε ολική έκλειψη Ηλίου, τον Αύγουστο του 1999.
Η έκλειψη θα ξεκινήσει το ταξίδι της στη βόρεια Ρωσία, θα διασχίσει τον Αρκτικό Ωκεανό και την ανατολική Γροιλανδία, με το μέγιστό της ανοιχτά της Ισλανδίας, και θα καταλήξει στη βόρεια Ισπανία λίγο πριν από τη δύση του Ήλιου. Ισπανικές πόλεις θα δουν τη Σελήνη να καλύπτει πλήρως τον Ήλιο για ένα λεπτό και 50 δευτερόλεπτα.
Αυτή θα είναι η πρώτη ολική έκλειψη στην Ισπανία από το 1905 και η πρώτη στην Ισλανδία από το 1954. Η επόμενη ευκαιρία για την Ευρώπη να βιώσει παρόμοιο γεγονός θα είναι στις 2 Αυγούστου 2027, με το μονοπάτι της ολικότητας να περιλαμβάνει τμήματα της νότιας Ισπανίας και άλλων χωρών της Βόρειας Αφρικής.
Η Φιόρη Μεταλληνού, αστροφυσικός στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, εξηγεί ότι η ολική έκλειψη στην Μεσόγειο παρέχει περισσότερες ευκαιρίες για τη μελέτη της κορώνας του Ήλιου και την κατανόηση των διαδικασιών που συντελούνται εκεί.
Επαγγελματίες και ερασιτέχνες αστρονόμοι από την Ελλάδα, μελών του Ομίλου Φίλων Αστρονομίας, οργανώνουν ήδη τα ταξίδια τους στην Ισπανία για να παρατηρήσουν το φαινόμενο.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2026 θα συμβεί μία δακτυλιοειδής έκλειψη Ηλίου, ορατή μόνο στην Ανταρκτική, ενώ η μερική έκλειψη θα είναι ορατή από τη νότια Αφρική και νότιες περιοχές της Αργεντινής και Χιλής.
Θα υπάρξουν επίσης τρεις υπερπανσέληνοι το 2026, οι οποίες φαίνονται πιο φωτεινές και μεγαλύτερες λόγω της εγγύτητας της Σελήνης στη Γη.
Μια λιγότερο γνωστή πληροφορία είναι ότι μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει πάντα περίπου δύο εβδομάδες πριν ή έπειτα από μια σεληνιακή έκλειψη.
Το πρωί της 3ης Μαρτίου 2026 θα συμβεί ολική έκλειψη Σελήνης, η οποία θα είναι ορατή σε μεγάλο μέρος της Βόρειας και Νότιας Αμερικής.
Οι βροχές διαττόντων αστέρων, όπως οι Περσείδες, θα κορυφωθούν στις 12 και 13 Αυγούστου 2026, με πολύ καλές συνθήκες θέασης.
